«یادی از شاعر شیرکو بیکه س»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 آن صندلی ای

ک شاعری را

بر رویش کشتند

شاهدی بود...

آنقدر زیست...

تا که مرگ جلاد را دید

وتا که

آزادی به رویش لبخند زد